عربی
English

گالری تصاویر


انجمن حمایت از قربانیان سیاست های بوش و معرفی این انجمن


محاکمه بوش


پیوندها

gwbworstever.com

worstpresidentever

bushlies.com

stopbushproject.com

whodies.com

impeachbush.com

آمريکا نگاه نو

هزینه جنگ عراق
موضوع نظرخواهی :
 
نتیجه نظرخواهی  
آرشیو نظرخواهی

جرایم بوش
.:  جنگ تجاوز کارانه
.:  به کارگیری سلاح های نامتعارف
.:  نقض قوانین بین المللی و قانون اساسی
.:  نقض حقوق شهروندی
.:  آدم ربایی و شکنجه
.:   نقض حقوق بشر
.:  غارت فرهنگی کشورها
.:  تخریب چهره آمریکا در نزد افکار عمومی جهان
.:  حمایت از حکومت های خودکامه و گروههای تروریستی
.:  محیط زیست

جنایتکاران جنگی
.:  جرج دبليو بوش
.:  صدام
.:  اسلوبودان ميلوش اويچ
.:  آگوستو پينوشه
.:  آدولف هيتلر

 جنگ تجاوز کارانه

«جنگ تجاوزکارانه یک جرم کاملاً بین المللی است که تنها تفاوت آن با دیگر
جرائم
آن است كه در ماهیتش یک شیطنت فزآینده کلی وجود دار»

 

 علی رغم این حقیقت که عراق به ایالات متحده حمله نکرده و هیچ تهدیدی برای آمریکا به شمار نمی رفت، در تابستان 2002، بوش رسماً دستور تجاوز به حاکمیت عراق را صادر کرد.
در طی مرحله قبل از شروع تا تهاجم به عراق در سال 2002 و 2003، دولت بوش به طور مستقل سعی در توجیه آن چیزی داشت که آشکارا یک جنگ تجاوزکارانه توجیه ناپذیر بود. این دولت به ارتباط بین القاعده و صدام اشاره می کرد، در حالی که هیچ مدرکی وجود نداشت و این ارتباط ناممکن بود. دولت بوش ادعا می کرد عراق دارای سلاح های کشتار جمعی است، حال آنکه هیچ مدرکی وجود نداشت و بازرسان سازمان ملل (
US) به طور رسمی هفته ها اعلام کردند که عراق هیچ گونه سلاح کشتار جمعی در اختیار ندارد و حال آنکه تهاجم شروع شد. دولت بوش محموله های سلاح های غنی شده با اورانیوم را به عراق ارسال و آن سلاح ها را در جنگ بکار گرفت و حاصل آن تولد هزاران نوزاد ناقص با عوارض اورانیوم است و این در حالی است که دولت بوش ادعا کرد عراق اورانیوم (کیک زرد) در اختیار دارد و آن را از آفریقا تهیه کرده است؛ این مدارک به طرز شرم آوری جعل شده بود. با گذشت زمان این دولت اشتباهات فاحشی کرد و بیانیه های گمراه کننده ای صادر تا جنگی که خواسته آنان بود را توجیه کند.

 هیچ تعجبی نیست از آنکه بوش نتواند دلایل واقعی اش برای حمله به عراق را ارائه کند.

منشور سازمان ملل

   
  
  ماده 2

3_ کلیه اعضاء اختلافات بین المللی خود را به وسایل مسالمت آمیز به طریقی که صلح و امنیت بین 
          المللی و عدالت به خطر نیافتد، حل خواهند کرد.


    ماده 33

1_ طرفین هر اختلاف که ادامه آن متحمل است حفظ صلح و امنیت بین المللی رابه خطر اندازد باید 
          قبل از هر چیز از طریق مذاکره- میانجیگری- سازش – داوری- رسیدگی قضایی و توسل به 
         موسسات یا ترتیبات منطقه ای یا سایر وسائل مسالمت آمیز بنا به انتخاب خود راه حل آن
را جستجو نمایند.
 
 

 

نسخه چاپی (Print)

کلیه حقوق این سایت متعلق به Crimesofbush.com می باشد